Wanneer iemand te maken krijgt met een groot verlies, op welke manier dan ook, is er nood aan ruimte.

In eerste instantie heb je deze ruimte nodig voor jezelf;

Letterlijk een veilige plaats waar men terecht kan met al de overspoelende, vaak rauwe en mogelijk ongekende emoties die eigen zijn aan aan het verlies. Ik bied jou deze ruimte aan in onze praktijk waar ik een eigen therapieruimte heb ingericht.

Daarnaast wil ik ruimte en tijd maken om naar jouw verhaal te luisteren.

Echt luisteren naar jou om je zo beter te leren kennen zoals je bent en zoals je je wil tonen aan mij. In goede en in minder goede dagen en ja ook de slechte dagen horen daar vaak bij. 

Niet alleen wil ik jou leren kennen ook  jouw naasten wil ik leren kennen, ik denk bijvoorbeeld aan je partner, je ouder(s), kind(eren), zus/broer …. . Jij kiest zelf wie voor jou belangrijk is en of je ze al dan niet eens mee uitnodigt tijdens ons gesprek.

Last but not least ;

Samen met jou, op jouw tempo, op je eigen manier en wanneer jij er klaar voor bent,  zou ik heel graag jouw dierbare, waarvan we afscheid hebben moeten nemen, beter leren kennen. 

We rouwen om iets of iemand waarmee we een betekenisvolle relatie hebben

“Rouw kent geen eindpunt, nabestaanden zoeken vormen van blijvende verbinding, hechtingspatronen liggen aan de basis van onze coping, veerkracht is de norm, eerder dan pathologie, en daarnaast staan identiteitsreconstructies, emotieregulering en betekenisgeving centraal. Het doel is niet verwerken, maar integreren van verlies op een betekenisvolle wijze in onze identiteit of levensverhaal.” (Claes,Maes,Moddernman,red.,2018,p9)

Wie is Dominique?

Ook jij mag mij leren kennen, heel graag zelfs.  

Ik ben 44 jaar jong en nog steeds heel blij wanneer ik op 23 februari een jaartje ouder mag worden. Samen met mijn prachtige man Erik Dockx zijn we trotse ouders van Emiel ( 18 jaar ), Viktor (16 jaar ) en Paulien ( 14 jaar ). Naast partner zijn van en mama zijn van, ben ik ook een dochter, een stiefzus, een schoonzus, een vriendin, een collega en coördinator van Team Tripsyco.

In 2003 ben ik afgestudeerd als gegradueerd psychiatrisch verpleegkundige.  Na mijn studies ben ik onmiddellijk gestart met werken op een PAAZ afdeling in het Sint Jan Ziekenhuis te Brugge. Na onze verhuis terug naar de Provincie Antwerpen ben ik aan de slag gegaan in het Stuivenbergziekenhuis te Antwerpen, en heb enkele jaren gewerkt op een gesloten afdeling in de psychosezorg.  Na de geboorte van onze 2de zoon heb ik samen met mijn man gekozen om tijdelijk mijn loopbaan als psychiatrisch verpleegkundige te stoppen om hem te ondersteunen in het opbouwen van zijn thuispraktijk als psychiater.

Eens alle 3 onze kinderen voltijds naar school gingen kwam er meer ruimte vrij die ik heel graag heb benut met het volgen van verschillende opleidingen: nl. AD(H)D coaching te Nederland, een tweejarige Banaba opleiding Autisme aan de Plantijn Hogeschool te Antwerpen. Naast het volgen van opleiding hebben we samen, in 2012, onze groepspraktijk Tripsyco opgericht en verder uitgebouwd tot wat het nu is. Vanaf het begin heb ik met veel plezier mensen met autisme en /of AD(H)D individueel begeleid, waarvan enkelingen nog steeds. 

6 jaar geleden voelde dat ik klaar was voor een volgende stap, ik wilde mijn droom waar maken en zo ben ik, 2 jaar, opleiding ” Rouwtherapie voor gesprekstherapeuten” aan de Universiteit van Leuven gestart.  Op professioneel vlak was dit de beste beslissing die ik had kunnen nemen. Het is mijn roeping, het geeft me op professioneel vlak een zinvol en betekenisvol bestaan. 

 

Het is een absoluut voorrecht om dichtbij mijn cliënten te mogen zijn, net op het moment dat zij het meest kwetsbaar zijn door hun verlieservaring. Het maakt en houdt mij nederig en dankbaar:  het bewust zijn van onze eigen kwetsbaarheid ,onze eigen onvermijdelijke einde en dat we zelfs ook onze eigen geliefde ooit zullen moeten afgeven is niet gemakkelijk noch om hierin de juiste balans te vinden en te houden. Maar dit werk veroorzaakt niet meer verdriet noch grotere angsten, ik denk dat ik er eerder soms juist intenser door leer leven, alleszins bewuster dan voorheen en het helpt om niet meer alles als zo vanzelfsprekend te beschouwen. Ook leert het mij om meer te genieten wanneer er te genieten valt ! 

 

In mijn werken als rouwtherapeut  kan ik mezelf het beste omschrijven als iemand :

  • Empatisch : ik probeer me open te stellen voor ieders manier van denken om zo iemand te begrijpen

  • Open van geest : ik probeer niet te oordelen over anderen

  • Leergierig, analytisch en communicatief : ik luister graag naar anderen om de leefwereld van de ander te kunnen zien en te begrijpen vanuit hun perspectief.  Om vanuit een “meta positie” ( = vanop een afstand) deze informatie te combineren  met mijn vakkennis om overzicht te krijgen op hulpvragen en moeilijkheden. En alles met het doel, om op mijn beurt, de informatie zodanig terug te geven aan de ander waarop dit kan geïntegreerd worden in hun leven.

  • Toegankelijk, het allerbelangrijkste is dat je op je gemak voelt bij je therapeut.  De stap zetten naar hulpverlening is niet altijd gemakkelijk en vaak zelfs een moeilijke eerste stap. Het betekent dat je (h)erkent dat je moeilijkheden ervaart en dat je deze niet direct zelf weet aan te pakken.  Als je dan toch de stap zet dan zou het erg jammer zijn wanneer je de hulp, die je nodig hebt, niet krijgt omdat het niet klikt.  Mocht dit het geval zijn bespreek dit dan met je therapeut. 

    • “Als je je niet op je gemak voelt bij je therapeut neemt de kans op een succesvol therapeutisch proces af. Een introverte patiënt kan misschien moeite hebben met een therapeut die extravert of uitgesproken is. Sommige mensen houden van directe antwoorden en advies terwijl anderen juist een rustigere manier fijn vinden. Hoewel sommige therapeuten denken dat we met iedereen een klik kunnen hebben, zijn cliënten soms gewoon geen goede match met de desbetreffende therapeut. Dit kan afhangen van hun reden om in therapie te willen, hun achtergrond, de expertise van de therapeut, hun socio-economische achtergrond, of verschillen in persoonlijkheid,” aldus therapeut Kiaundra Jackson uit Los Angeles.

  • Authenticiteit, misschien wel mijn grootste kracht en waar ik het meest trots op ben.  “What you see is what you get.” Ik werk met échte mensen, met échte emoties van verdriet, pijn, kwaadheid,… en dit raakt mij ook, als je medemens.   Ik heb geleerd, dankzij mijn cliënten dat ik professioneel mag geraakt worden, zelfs zichtbaar.

Op zo’n moment geef ik mezelf  een heel klein  liefdevol vleugje zelfcompassie wat voldoende is om het los te laten of te parkeren tot op een later moment om dan tot zelfzorg te komen.  Ik word geraakt door jullie verdriet maar het wordt niet mijn verdriet. Bewust zijn en blijven van het verschil tussen deze twee maakt dat de professionele therapeutische relatie niet verstoord geraakt.    

Ik begeleid volwassenen alsook adolescenten / jongvolwassenen  individueel , ook koppels kunnen bij mij terecht.

Honorarium:

Een therapiesessie duurt tussen de 50 en 60 min en bedraagt 60 euro per sessie